Zwijgen is ook communiceren

Zwijgen is ook communiceren (1)
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on google
Share on whatsapp
Share on email

Afgelopen dinsdag, 31 juli 2018, heeft het perfecte voorbeeld plaatsgevonden wat de titel van deze opinie-blog beschrijft. De stillesolidariteitstocht naar aanleiding van de brute verkrachting van een studente in Rotterdam.

De kracht van de stille tocht

Een vriendin had zichzelf op aanwezig gezet om deel te nemen aan deze stille tocht. Toen dit in mijn facebook timeline voorbij kwam, ben ik de omschrijving gaan lezen en tegelijkertijd appte deze vriendin met de vraag of ik ook mee liep. Hier wordt de kracht van online communicatiemiddelen ook duidelijk. Ondanks dat waarschijnlijk niet alle ‘geïnteresseerde’ (1.950) en ‘uitgenodigde’ (5.376) op facebook fysiek aanwezig waren bij de tocht, hebben zij toch stilgestaan bij seksuele intimidatie en seksueel geweld van voornamelijk vrouwen.

 

Op de Facebookpagina werd duidelijk aangegeven dat het gaat om een stille tocht, waarin chanten niet gepast is. Dit houdt in dat er geen slogans gezongen of geroepen dienen te worden, maar de tocht stil gelopen zal worden. Toen ik die middag gebeld werd door NOS met de vraag waarom een stille tocht effectiever is dan een luidruchtige demonstratie, heb ik hier later nog over nagedacht. Sommige demonstraties kunnen nogal passief agressief overkomen, wanneer schreeuwen en roepen wel toegestaan wordt. Bij een solidariteitstocht met als achterliggende waarde opkomen voor rechten van vrouwen en seksuele intimidatie, leek mij een luidruchtige demonstratie niet gepast. Juist door samen te komen en een tocht te lopen, door stil te staan bij de verschrikkelijke gebeurtenis eerder deze maand in de Esch, door de handen ineen te slaan en bewustzijn te creëren dat je op elkaar dient te letten, zal een stille tocht met veel media aandacht een beter begin zijn voor een betere wereld.

De verwachtingen van een stille tocht

Hoe stil de tocht moest zijn, had ik niet heel goed begrepen aangezien het voor mij de eerste keer was om openbaar op te komen voor bepaalde rechten. Gedurende de tocht merkte je dat mensen opener werden over seksuele intimidatie en hun eigen ervaringen. Hierdoor kwamen gesprekken op gang, en bleek de tocht niet muisstil. Halverwege gaf de leiding aan dat het een stille tocht betreft, en dat wij gedurende de tocht ook niet mochten praten. Ondanks dat het jammer is dat hierdoor de dialoog niet kon worden aangegaan, heeft deze tocht enorme aandacht gehad waardoor het een begin van meerdere, effectievere turning points en/of maatregelen kan zijn. De kracht van non-verbale communicatie, zwijgen en samenzijn, lijkt dus van groot belang.

 

Een aantal interviews zijn gehouden om meer inzicht te geven in de beweegredenen waarom en hoe deelnemers zichzelf via deze manier wilden uiten.

Zwijgen is ook communiceren, protestbord

Samen sta je sterk

Roos (22) nam deel aan deze stille tocht omdat zij het belangrijk vindt om te laten zien hoe belangrijk  samenhorigheid en solidariteit is, en door sociale controle grensoverschrijdende bejegeningen voorkomen en aangepakt kunnen worden. Als groep kan je laten zien dat seksuele intimidatie en geweld niet wordt getolereerd. Door aanwezig te zijn bij deze tocht communiceert zij bepaalde waarden, zonder dat deze uitgesproken hoeven te worden.

Tijd om op te staan

Naast alleen zwijgen en meelopen, kan ook gecommuniceerd worden via borden met geschreven teksten. Dit is de manier waarop Sarah (23) haar communicatieve bijdrage wilde leveren. Zij nam deel aan deze tocht om het taboe te doorbreken dat ligt op seksuele intimidatie en geweld. Het werd voor haar tijd om te laten zien dat het niet normaal is om seksueel geïntimideerd te worden. Door de uiting van een ieder, door het aanwezig zijn al dan niet met een protestbord, versterkt dit de band en daarmee de boodschap. Dat is wat een stille tocht mooi maakt, je hoeft weinig te doen om een sterke indruk achter te laten bij mensen die meelopen, de media en andere slachtoffers. Zonder woede en protest, maar juist met respect, wordt solidariteit getoond. Aan het einde van de tocht pakte iedereen elkaars hand en zo werd, zonder dat verbale communicatie nodig was, duidelijk dat iedereen elkaar begreep. Deze tocht is onderdeel van verandering, mede door de aandacht voor seksuele intimidatie  en geweld. Volgens Sarah dient dit probleem al op jonge leeftijd, via bijvoorbeeld educatieve projecten op scholen, te worden aangepakt.

Vinkt draagt zijn steentje bij

Hoe kunnen dit soort maatschappelijke problemen, door middel van verbale en non-verbale communicatie, worden aangepakt?  Vanuit Vinkt denken wij hier ook over na, en proberen wij concepten te ontwikkelen hoe intimidatie tijdens onder andere het uitgaansleven tegen kan worden gegaan. Wij horen graag jullie ideeën hierover!

wellicht ook interessant

Deel dit bericht!

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

MEER INFO